จัดสรรประโยชน์เพื่อชาติ…หรือขายสมบัติชาติ...กิน

            ในยุคที่บ้านเมืองตกอยู่ในช่วงแห่งความแตกแยก คนในชาติแบ่งฝักแบ่งฝ่ายตั้งป้อมประจันหน้ากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ข้าราชการฝักใฝ่กับนักการเมืองเพื่อหาหนทางให้ตนได้เจริญในหน้าที่ราชการโดยไม่คำนึงถึงผลประโยชน์ของชาติ องค์กรอิสระหลายแห่งก็กล้าที่จะหาประโยชน์ใส่ตนเองจนถูกดำเนินคดี เพราะคนพวกนี้อาจคิดว่ากรรมเวรมันเป็นเรื่องไร้สาระ ผลประโยชน์เท่านั้นที่มันจะบันดาลให้เห็นความสุขและนำมาซึ่งสวรรค์บนดินได้

            ยิ่งบ้านเมืองวุ่นวายผู้คนต่างก็สับสน มันก็เป็นช่องทางจังหวะของข้าราชการชั่ว นักการเมืองเลว ผู้บริหารทรัพยากรของชาติระยำ  หาประโยชน์ กันอย่างเป็นร่ำเป็นสัน ข้าราชการที่ดี ก็มีอยู่  ผู้นำองค์กรที่ซื่อสัตย์ต่อชาติก็มีให้เห็น ก็เป็นเรื่องที่จะต้องช่วยกันต่อสู้เพื่อให้ชาติได้รับประโยชน์สูงสุดจากการทำงานจากการตัดสินใจในการกำหนดทิศทางและการบริหารงานของผู้ทรงอำนาจเหล่านี้

            สำหรับประเด็นร้อนของวงการสื่อสารวันนี้ ก็มีเรื่องของการเปิดทางเพื่อนำเทคโนโลยีระบบ 3 G เข้ามาให้บริการในบ้านเราซึ่งก็มีข่าวเกรียวกราวว่าจะทำการเปิดประมูลในเร็วๆนี้ ก็ต้องอธิบายให้เห็นภาพเกี่ยวกับการให้สัมปทานให้เข้าใจกันเสียก่อน ว่าการให้สัมปทานที่พูดถึงกันนั้นก็คือการอนุญาตยินยอมให้มีผู้เข้ามาทำหน้าที่จัดสรรและให้บริการทรัพยากรของชาติ คลื่นความถี่เป็นทรัพยากรที่เรามองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

            เพื่อให้เห็นภาพง่ายๆจึงขอยกตัวอย่างเป็นแอ่งน้ำแทน  ก็คือ เรามีแอ่งน้ำแหล่งใหญ่ที่คนทั้งประเทศ ได้อาศัยใช้น้ำจากน้ำแอ่งแหล่งนี้ ซึ่งแอ่งน้ำนี้ เป็นสมบัติของชาติ คำว่าชาตินี้ความหมายที่แท้ของคำว่า “ชาติ” ก็คือประชาชน แอ่งน้ำนี้จึงเป็นสมบัติของประชาชนทุกคน แล้วชาติก็มีองค์กรต่างๆของรัฐ ทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองและผู้ปกครองโดยรวมนี้เราเรียกว่ารัฐบาล 

            องค์กรของรัฐที่มีหน้าที่ ในการปกครองและตัดสินใจในการบริหารจัดการทรัพยากร แอ่งน้ำ ตามที่ยกตัวอย่างมานี้ไม่สามารถจัดสรรแบ่งปันและให้บริการประชาชนได้ด้วยตัวขององค์กรเอง จึงประกาศหาผู้ที่จะเข้ามาประมูลเพื่อทำหน้าที่ ลงทุนบริหารจัดการและแบ่งปันทรัพยากรนี้ให้แก่ประชาชน โดยองค์กรแห่งรัฐนี้ จะเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขในการพิจารณาหา ผู้ที่จะเข้ามาทำหน้าที่บริหารจัดการทรัพยากรของเรา เป็นองค์กรของรัฐที่ทำหน้าที่เป็นตัวแทนและทำการแทน ประชาชน เจ้าของทรัพยากร

            เมื่อสองวันก่อนได้ยินผู้นำองค์กรอิสระ ท่านหนึ่งออกมาให้สัมภาษณ์ ว่าการประมูลให้บริการ ระบบ  3 G เป็นสิ่งที่จะทำให้รัฐได้ประโยชน์สูงสุด เพราะพิจารณาได้จากการเสนอให้ผลประโยชน์แก่รัฐ โดยผู้ประมูลจะเสนอตัวเงินสูงสุดให้แก่รัฐ ซึ่งมองเห็นง่ายและชัดเจน

            น่าตกใจและเป็นเรื่องที่น่าวิตกอย่างยิ่งในแนวความคิดลักษณะนี้ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะได้พบเห็นได้ยินถ้อยคำทำนองนี้  เหตุที่ต้องตกใจและเป็นกังวลก็คือ คนพวกนี้นำเสนอต่อประชาชนว่า รัฐจะได้ผลประโยชน์จากเงินที่ผู้ประมูลสัมปทานเสนอให้เป็นเงินก้อนโตสูงสุด จะมีการลงทุนมหาศาลในการสร้างสถานีโครงข่ายให้บริการ จะมีการจ้างงานจำนวนมาก ฟังแล้วดูดี แต่ความเป็นจริงหากเป็นไปตามนี้ เรื่องมันก็จะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเพราะคนไทยก็จะต้องทุกข์ระทมไปกับการเป็นทาสทางการสื่อสาร จะเป็นผู้รับผิดชอบจ่ายเงินคืนให้กับบริษัทที่ได้รับประมูลอย่างโงหัวไม่ขึ้น  เริ่มจากเงินที่เป็นค่าประมูลที่ผู้ลงทุนจ่ายไปเท่าไหร่ บวกกับค่าตอบแทนจากเม็ดเงินที่ลงทุนไปมหาศาล คนไทยที่ใช้บริการก็คือคำตอบสุดท้ายที่ต้องจ่ายให้กับบริษัทผู้รับสัมปทานทั้งต้นทั้งดอก ทั้งผลกำไร ไม่ต้องบอกเลยใช่ไหมว่า เราต้องจ่ายค่าบริการมหาโหดเพียงใด แล้วผู้ที่เป็นคนตัดสินใจทำแบบนี้ ก็พ้นจากตำแหน่ง ไปนอนกอดหลานนับเงินที่บ้านหมดหน้าที่รับผิดชอบไปแล้ว

            เท่าที่ผ่านมา ไม่เคยได้ยินว่าผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องทั้งหลายจะลงมาดูหรือพูดถึงเรื่องประโยชน์ของประชาชนอย่างแท้จริง ไม่มองถึงภาระค่าใช้จ่ายของประชาชนในอนาคต ไม่มองวิธีการรักษาผลประโยชน์ที่อาจถูกเอารัดเอาเปรียบจากการทำธุรกิจของผู้รับสัมปทาน ไม่มองถึงองค์กรเพื่อสาธารณะกุศลหรือองค์กรที่เป็นรากฐานในการพัฒนาการสื่อสารของชาติอย่างจริงใจ ไม่ได้พูดถึงการพัฒนาส่งเสริมด้านวิชาการหรือการพัฒนาการให้แก่ประชาชนในฐานะนักพัฒนา มีแต่ส่งเสริมให้ประชาชนเป็นผู้ใช้บริการที่ซื่อสัตย์และชำระค่าบริการดี

            ยกตัวอย่างที่เห็นอยู่ทุกวันนี้ แค่ระบบ 2 G  ก็ยังไม่สามารถรักษาผลประโยชน์ของประชาชนได้  ตัวอย่างที่มองเห็นกันอยู่ การให้บริการอินเตอร์เน็ต บริษัทที่ได้รับใบอนุญาต ออกมากำหนดความเร็วในการโหลดข้อมูลแล้วคิดค่าใช้จ่าย ปรากฏว่า ค่าใช้จ่ายแต่ละอัตรากำหนดไว้เพียงว่าจะสามารถโหลดข้อมูลได้ไม่เกินอัตราสูงสุดที่กำหนด แต่ไม่พูดถึงการให้บริการที่ประชาชนเสียประโยชน์จากการที่การโหลดข้อมูลไม่ถึงอัตราที่กำหนด ซึ่งที่จริงแล้ว ตัว กทช.ต้องเป็นผู้กำหนดว่า การคิดค่าใช้จ่ายในการใช้อินเตอร์เน็ตนั้นเมื่อผู้ให้บริการกำหนดอัตราสูงสุดได้ ก็ต้องกำหนดอัตราต่ำสุดไว้ด้วย มิใช่ปล่อยให้ประชาชนถูกเอาเปรียบแบบซึ่งหน้า  ดังนั้นการที่จะพิจารณาให้สัมปทานก็จะต้องลงมากำหนดวิธีการและพิจารณาถึงรายละเอียดเหล่านี้เพื่อประโยชน์ของประชาชนด้วย

            อีกตัวอย่างหนึ่ง การให้บริการต่อเชื่อมสัญญาณบนมือถือ ที่มีการเปิดสัญญาณ EDGE มีแพคเกจให้บริการ 20 ชั่วโมงต่อเดือน ต่อ100 บาท  ผู้ให้บริการก็อาศัยช่องที่ กทช. ไม่ออกมาควบคุมกำหนด วิธีการและการคิดค่าบริการที่เป็นธรรม มีผู้ใช้บริการมากมายที่ต้องจ่ายเงินจำนวนหลายพันบาทเนื่องจากการใช้เกิน 20 ชั่วโมง ซึ่งหากผู้ให้บริการจะออกแพจเกตแบบนี้ ก็ควรจะต้องมีการกำหนดเครื่องมือตัดการให้บริการเมื่อครบกำหนด 20 ชั่วโมง และหากประสงค์จะใช้ต่อก็สามารถติดต่อเป็นกรณีไป

            อันนี้คือความรับผิดชอบ ต่อผลประโยชน์ของประชาชน การเอาใส่ ไม่ให้ผู้ที่ได้รับสัมปทานนั้นให้บริการโดยหาช่องว่างหรือช่องทางขูดเลือดประชาชน  สิ่งเหล่านี้ ผู้ปกครองต้องมองเป็นอันดับแรก ต้องมองว่า หน่วยงานของรัฐเช่น กทช. เมื่อจะมีการพิจารณาการประมูล จะต้องมีการกำหนดแนวทางการให้บริการ ต้องพิจารณาทั้งระบบ ตั้งแต่การนำทรัพยากรไป ดำเนินการ ไม่ว่าจะเป็นการแปรรูปไปในลักษณะใดๆ การให้บริการจะต้องมีการตรวจสอบและถูกควบคุมได้จากสังคมผู้เป็นเจ้าของที่แม้จริง มิใช่เพียงการตัดตอนอำนาจของเจ้าของที่แท้จริงไปเป็นคณะกรรมการเพียงไม่กี่คน แล้วก็พิจารณาตัดสินใจบนพื้นฐานผลประโยชน์ของตนเองและพวกพ้องของคณะกรรมการฯเอง ไม่ว่าจะเป็นการรียกเก็บค่าบริการ  ตลอดจนความพร้อมของเครื่องมือที่จะให้บริการ อัตราสูงสุดที่ประชาชนจะต้องชำระค่าบริการเปรียบเทียบกับประชาชนในประเทศต่างๆ ในบริบทเดียวกันหรือใกล้เคียงกัน   

            การพิจารณาให้สัมปทานจึงไม่ควรตั้งอยู่ที่ผลประโยชน์ที่มองเห็นเป็นเพียงเงินก้อนโตเท่านั้น เพราะตามที่กล่าวข้างต้น ยิ่งผู้ขอสัมปทานจ่ายแพงเท่าไร ประชาชนผู้บริโภคก็จำต้องจ่ายแพงไปกว่านั้นอีกนับไม่ถ้วน แล้วหากไม่มีการพิจารณาถึงสภาวะสิ่งแวดล้อมด้านสังคมที่ต้องเสียหายแหลกเหลวไปพร้อมๆกับความเจริญในทางเทคโนโลยีนี้ ก็จะทำให้สังคมของเราถูกเทคโนโลยีกลบกลืนไปหาความเป็นเอกลักษณ์ของความเป็นชาติไม่ได้ แล้วที่สุดทิศทางของสังคม การดำรงชีวิตในสังคมก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงแบบไร้หลักประกัน ทั้งที่เราสามารถจะทำได้ด้วยการวางมาตรการด้านสังคม

            โดยเฉพาะความรับผิดชอบต่อสังคมในเรื่องของความเป็นธรรมในการให้บริการ เป็นสิ่งที่จะต้องพูดถึงจะต้องมีมาตรการที่เข้มข้นเพียงพอที่จะยกเลิกสัมปทานทันทีที่ผู้รับสัมปทานเอารัดเอาเปรียบประชาชนผู้เป็นเจ้าของทรัพยากร อีกทั้งการแสดงความรับผิดชอบต่อการพัฒนาทางการศึกษาและการนำไปไปสู่ภาคการให้บริการสังคมจะต้องได้รับการพิจารณาประกอบกันไปด้วย มิใช่เอาแต่มองเงินกองโต ที่ไม่รู้เลยว่า .............พวกคณะกรรมการพวกนั้น.......................จัดสรรประโยชน์เพื่อชาติ…หรือ...จ้องขายสมบัติชาติ...กิน...

                                                                                                HS1DMW